Zomer

Waarom je het niet bij een drogist kon kopen was me een raadsel, een onschuldige zalf die zelfs als je´m opat nog niet tot complicaties zou leiden. Maar een bezoek aan de apotheek was onvermijdelijk.
Er stond gelukkig geen rij.
Een Aziatisch uitziende dame kwam naar de balie. Net nadat ik gezegd had wat ik nodig had en het recept had overhandigd, kwam er een dromerige jongen binnenlopen. Zo´n jongen met rommelig krulhaar dat voor zijn ogen hing, en een veel te groot groezelig hemd aan (het was warm) dat over zijn broek fladderde, die overigens ook veel te groot was. Aarzelend stond hij achter me. De Aziatische werd ineens wat onrustig. Ik keek nog eens om, ook zij keek naar hem.
´You need morning after pill?´
Ik was stomverbaasd. Wat een geoefend oog!
De jongen schuifelde naar voren, maar hij had niet begrepen wat ze vroeg. Misschien sprak hij geen Engels. Omstandig begon hij iets uit te leggen. ´Yesterday...´
´You had sex without any protection?´ zei de vrouw.
Hij keek haar weer niet-begrijpend aan.
´Without condom? Nothing? Unprotected sex?´
Er begon hem iets te dagen. Hij werd ook een beetje rood. Toen knikte hij.
´We call that the morning-after pill,´ zei de vrouw.


Niet dat ie floot of zo, maar hij ging wel blij de deur uit.
Later kwam ik hem weer tegen in de supermarkt vlak bij de apotheek, met een heel leuk meisje met dreadlocks en een hippe bril. Ook haar kleren waren groezelig en vaal. Toch gek dat je dan iets weet wat verder niemand weet. Behalve die Aziatische dan.

De morning-after pill. Het gaf me zo´n zomers gevoel.

Mijn schuld

Mijn schuld.
Zeiden maar meer mensen ´Mijn schuld´.
Het ging om een heel onschuldig vergrijp: zebrapad, voetganger, fietser rijdt door, voetganger stond al op zebrapad.
Ik, fietser, droeg de schuld. Dus ik riep heel hard ´Sorry!´
Maar de voetganger riep ´Mijn schuld!´
Verbaasd keek ik om. Hij zwaaide nog verontschuldigend. Ik zwaaide ongelovig terug.

Thank you Mobypicture!

Louiko twittert. Maar Louiko heeft nooooooooit Mobypicture gebruikt. Mobypicture betekent foto´s. Mobypicture betekent een telefoon waar je foto´s mee kunt nemen. En dat heeft Louiko niet. Desalniettemin stuurde Mobypicture haar een kerstwens.
Zonder dat ze haar kennen! Misschien wel OMDAT ze haar niet kennen...
Hij luidt als volgt:

Merry Christmas Louiko!

Louiko's 2010 stats:

Louiko shared 0 Mobys, that's an average of 0.0 a day, Louiko received 0 comments, this aggregated 0 views! That's an average of 0 views per Moby!

Louiko's Moby '' posted on Thursday 1st of January 1970 was the most popular this year with 0 views and comments. On the front of this card you find Louiko's top 6! (zes lege hokjes)


Best wishes

We wish you a healthy, great and adventurous 2011! Shoot and share!

- Mathys, Timan, Bram, Tim, Berry, Rabia and Karin

Well, thanks a bunch folks!

Een rondleiding bij de apen

Het begon met een film. Of eigenlijk met een speech, die werd gehouden door de directeur van Stichting Aap. Welkom, we waren zeer gewenst, of we vooral donateur wilden blijven en hoe ver we wel niet hadden gereisd. Eén meneer had meer dan honderdvijftig kilometer afgelegd voor anderhalf uur bij de apen. Trots stak hij zijn vinger op toen de afstandsvraag aan het publiek gesteld werd.
´Vergeet u dan niet zo meteen een boompje te kopen bij de uitgang?´ zei de directeur hartelijk. Want daarmee kon hij dan de enorme koolstofuitstoot die met het afleggen van die afstand gepaard ging, compenseren.
Toen begon de tocht langs de kooien. Telkens op gepaste afstand van de apen. De ideale situatie was eigenlijk dat publiek en aap elkaar nauwelijks konden zien. Dat was voor de apen het best in ieder geval, het publiek vond het minder. Met uitgerekte nekken probeerde iedereen een glimp op te vangen van wat er zoal aan aap rondliep. Ondertussen werden we verstrooid met verhalen over ´Bounty Ben´, een chimp die louter bounty´s te eten had gekregen van zijn baasje, voordat hij terechtkwam bij de Stichting Aap. ´We moesten hem dus leren wat een wortel was,´ zei de gids. Maar een aap leert snel.
Op het eind mochten we bij de zwaar getraumatiseerde apen, een paar oude circusapen en een chimpansee die dertig jaar opgesloten had gezeten op een donkere Parijse zolder. Voordat de gids ons toe ging spreken begroette ze eerst uitgebreid de apen. Dat was wel zo beleefd. Ze zei ze ook weer vriendelijk gedag toen we weggingen. Volgens haar vonden de apen al het bezoek op deze speciale dag geweldig.
Dat geloofde ik meteen. ´Gezellig,´ zou Fifi vast vanavond zeggen tegen oud-circusaap Frits. ´Ze stonden alleen zo ver, ik had ze best even aan willen raken.´

Pumpkin

Omdat heel veel mensen van dieren houden, en soms zo ontzettend hartstochtelijk veel dat ze aan een soort beest-obesity gaan lijden, zijn er de Animal Cops. Niet alleen daarom, maar in dergelijke gevallen zijn Animal Cops onmisbaar.
Zo veel dieren dat het huis te klein wordt, dan verliest de eigenaar het overzicht. Toch komen er, als het aan de dierenliefhebbers ligt, nog veel meer bij, en gaat er in ieder geval geen beest weg. Ze moeten allemaal blijven, alle 35, of 40 of soms zelfs meer.
´We willen de dieren niet afpakken,´ zei de tengere cop met paardenstaart. Want ook zij weet, er wordt van de beesten gehouden.
De dikke man zat moedeloos in een hoek van de kamer. Zijn vrouw, zelfde postuur, had dan uiteindelijk na lang dubben drie zwakke kittens aangewezen die meegenomen zouden kunnen worden. Eventueel, als het echt niet anders kon. Maar de man zag dat anders.
´I don´t want to lose Pumpkin,´zei hij triest.
Pumpkin was een klein katje, rood natuurlijk, met snotterige oogjes en een smerig bekkie. Je kon zijn ribben tillen en hij liep wat wankelend. Verslagen bleef de man zitten toen Pumpkin toch uiteindelijk werd meegenomen.
Het poesje likte de hand van de cop en spinde.

Luisteren

Soms koop ik yoghurt. Niet dat ik het nou zo vaak eet, of dat ik er zo dol op ben, maar ik doe dat dan omdat ik het bijvoorbeeld al heel lang niet gegeten heb, of omdat ik niet weet wat ik anders wil kopen of moet eten.
Een pak yoghurt kopen is niet moeilijk, ware het niet dat er zo gruwelijk veel verschillende soorten zijn. Halfvol, vol, boerenland, mager, met vla, met aardbeien, ga maar door. Verder heb je ook nog biogarde, ook daar heb je weer allerlei verschillende soorten van. Biogarde valt bij mij ook onder de noemer yoghurt.
Al afwegend wat ik zou kopen gebeurde er iets geks. Het ging eigenlijk een beetje buiten mij om. Ik pakte een pak yoghurt en bracht het naar mijn neus, als om het te ruiken. Ik realiseerde me wat ik deed en ik keek snel om me heen of iemand het gezien had. Of dat het geval was weet ik niet, maar het is natuurlijk belachelijk -- ruiken aan een pak yoghurt dat hermetisch afgesloten is en soms maar met moeite opengemaakt kan worden. Ik deed dus snel iets anders -- voor het geval iemand het gezien had -- ik bracht het pak naar mijn oor en bewoog het heen en weer. Heel snel had ik bedacht dat het logischer is om het klotsen van de yoghurt in het pak te nemen als criterium voor de aankoop dan de geur, want er was nl. geen geur. Klotsen was er wel, en wie weet was ik wel een ervaren klotsbeoordelaar, dat ik aan het klotsen van de yoghurt bijvoorbeeld precies zou kunnen horen hoe lang het nog goed zou zijn of hoeveel vet erin zat.
Na even geschud te hebben met het pak zette ik het weer terug. Ik geloof dat ik mijn hoofd een beetje schudde, zo van ´Nee, toch maar niet´. Ik pakte een plastic beker biogarde en zette het in de kar.
Het leek net een toneelstukje wat ik opgevoerd had, maar ik hoopte dat niemand het gezien had.

Schrijfmemaar

Leesmemaar is makkelijk gezegd. Maar daar moet wel een schrijfmemaar aan voorafgaan. Een bedenkmemaar. Een construeermemaar. Maar daar kwam het niet van. Het werd een vergeethetmaar.
Hopelijk een vergeetmemaarniet.