Blanco

We zaten nog maar net, en goed personeel ziet dat. Goed personeel ziet je binnenkomen en komt naar je toe voordat je tijd hebt om te bedenken wat je wilt drinken.
Ze kwam meteen naar ons tafeltje. De bestelling was zo opgenomen, maar toch hadden we een echt gesprek. Over de eigenaar van deze nieuwe tent, dat er geen slagroom was (begin van de week nog wel) en verdere onbenulligheden. Aardig.
´Aardig meisje,´ zeiden we tegen elkaar.
Bij de tweede bestelling was het weer een gezellige boel, we bespraken nu weer andere dingen. Volgens mij ging het over de wijn, over de klanten, over of het goed liep en zo.
´Aardig,´ zeiden we weer tegen elkaar. Goh, zo´n contact met een serveerster kwam je niet vaak meer tegen.
Toen gingen we afrekenen.
Ik liep naar haar toe.
´Ik wil graag betalen,´ zei ik.
Ze keek me vriendelijk aan.
´Waar zat u?´ vroeg ze.

Gesprek

´Tijd niet gezien.´
`Nee, ik werk hier al een poosje niet meer.´
´Wat doe je nu?´
´Allerlei verschillende dingen.´
´Wat gevarieerd.´
´Ja, het is heel afwisselend.´
´Het verveelt nooit he.´
´Nee, het is telkens weer anders.´
´Ik doe het ook.´
´Het is nooit saai.´
´Nee, klopt.´
´Tot ziens he.´
´Ja, tot ziens.´

Punaise

Het lag helemaal onder in de stelling bij een Blokkerwinkel. Een platte lap kurk, zo zag het eruit. Ik bukte me om te kijken wat het was, zinloze nieuwsgierigheid, en zag het op het kaartje aan het schap staan: Groot memobord.
Groot memobord!
Ik was weer even terug in de tijd -- bij het grote memobord dat altijd pontificaal in de kamer hing, niet bij mij, het was bij iemand anders. Met daarop van alles. Foto´s, uitnodigingen, bierviltjes, kleine briefjes of desnoods grote. Het gaf de kamer altijd iets studentikoos. Met punaises kon je er dingen op prikken.
Ik kon me eigenlijk niet meer herinneren wat er allemaal op had gehangen. Maar hoewel ik dat vergeten was, herinnerde ik me de eigenaar van het bord nog levendig. Alsof hij er al die jaren met een enorme punaise opgehangen had, ter nooit meer vergeting.

Vakantie

Ik denk dat hij mee wil.

Niet de minste

Een diehard kwam aan de telefoon, er werd hem om een advies gevraagd. Wat had hij te melden aan al die festivalgangers die voor de eerste keer zouden gaan?
´Als ik de meeste was,´ zei hij. ´Als ik de meeste was zou ik extra schoenen meenemen.´

Rode schoenen

De zon scheen. Op het terras zaten al een paar mensen, twee dames met twee glaasjes witte wijn. Er was iets, de dames keken ons belangstellend aan, en ineens zag ik dat de dame met zonnebril leek op iemand die ik kende. Een familielid. Mijn zus. Ik keek nog een keer. Ze kon het niet zijn want de zus was fysiek in een ander land.
We zetten ons aan een tafeltje naast de dames. Om te verklaren waarom ik zo keek vertelde ik haar dat ze op mijn zus leek.
'Maar ik lijk toch niet op jou?' vroeg ze verschrikt.
Ik stelde haar gerust, hoewel ik het niet eens met zekerheid kon zeggen. Maar ik vind het onnodig mensen de stuipen op het lijf te jagen.
'We keken eigenlijk naar die mooie rode schoentjes van haar,' zei ze toen. En ze wees naar mijn compagnon.
Ik knikte begrijpend.

Tongschraper

De tongschraper lag op tafel. Eén keer gebruikt, en toen vergeten. Of nouja, vergeten, aan de kant geschoven. Niet meer in trek. Geen animo.
´Gum´ stond op het stuk waar je het ding mee vasthoudt. Voor de argeloze kijker kan het ook heel goed een rugkrabber zijn. Of een schoonmaakborsteltje voor hardnekkig vuil.
Overigens is ie niet zomaar aan de kant geschoven. Het hoofd sloeg weer op hol. Ik zag de dikke plakken koffieaanslag met restje van de net opgegeten boterham met hagelslag al voor me, die zich dagelijks zouden verzamelen op de tong bij geregeld gebruik van het ding. Wachtend op de schraper. Ik was zo bang de de tong zou verslonzen als ie doorkreeg dat ie zichzelf niet meer schoon hoefde te houden.
En een luie tong, daar heeft niemand wat aan.
Die tongschraper lijkt me een heel ongezond ding.