Vissen

Het wachten is nu op de eerste echte Dolce & Gabbana hengelhoes voor een designerhengel.
Was vissen niet iets voor mannen die in een oude ribfluwelen broek, een thermoskan koffie en een grote paraplu voor het geval het ging regenen naast zich, langs de kant van een water zaten te suffen totdat er gebeten werd?
Maar daar stond een jongen met een ontbloot bovenlijf en een hippe broek, fris naast de grote plas. Een lange hengel, geen paraplu. Hengelhoesloos.
Dat zal nu niet lang meer duren denk ik.

Ode aan Jim Boller

´Absolutely unnecessary,´ zei Jim Boller, en hij aaide het paard nog een keer over haar schoft. Het was een soort paard van Troje -- over het magere karkas was huid gespannen. Tussen karkas en huid bevond zich misschien nog een dun laagje vlees, maar helemaal zeker was hij daar niet van. Zo mager.
´There´s just no need..´ en toen keek hij weg, met een soort droevige hondenblik. Het paard stond apathisch naast hem.
Toen later in de rechtszaal de eigenaar betoogde dat hij al het mogelijke had gedaan om het beest een goed huis te bieden, te voeden en verzorgen, richtte de camera de lens even op Jim Boller, die dezelfde stoïcijnse blik had als eerder dat paard. Dit was duidelijk niet de eerste keer dat Jim dit meemaakte. En waarschijnlijk ook niet de laatste. Spaarde Jim zijn krachten? Of accepteerde hij de absolutely unnecessaryness van het gebeurde?
Eens zou het tot een explosie komen. Wat in de pers dan wellicht als unnecessary zou worden betiteld, want er was toch recht, en dat loste dit soort dingen toch op?
Het leek desalniettemin louter een kwestie van tijd.
Jim is niet van steen!

Interview

De vrouw werd naakt op een barkruk geïnterviewd. Het was niet eens zo raar, want ze was pornoster. Ze hield de benen decent gekruist, dus het was zelfs nog bijna een kuis interview. Alleen de vragen, die vragen die waren onbeschaamd en nieuwsgierig. Of misschien kun je beter zeggen recht voor z´n raap.
Of ze het ook anaal deed (´Dat bewaar ik voor thuis´), wat haar favoriete ´ding´ was (´twee mannen en ik´) enz. Overal gaf ze giechelig antwoord op, maar waarschijnlijk was het eerlijk en waar wat ze zei.
Het was eigenlijk wel saai, tot ze zei dat ze graag IQ-tests maakte op internet.
Wat was haar score dan zo ongeveer?
165 zei ze lachend. Tja, voegde ze toe, wat moet je ermee he?
Dat was dan toch gek genoeg iets wat ze niet kon bedenken, ondanks de monsterscore.

Klimmen

Ze deed aan klimmen, zowel in het echt als in een klimschuur, waar de rotsen nagebootst werden door een steile muur met kleurige objecten daarop vastgeschroefd, stevig verankerd. Het leek een muur met kinderpotjes, in vrolijke kleuren, op onregelmatige afstand van elkaar. Met grote inspanning bewogen mensen zich langs de muur omhoog. De potjes met vijf vingers vastpakkend (normaal hield je de kinderpotjes natuurlijk liever met zo weinig mogelijk vingers vast, en gooide je´m zo snel mogelijk leeg), en dat niet alleen, ook mentaal werd het ding omsloten -- niet loslaten, je mag niet loslaten was het mantra, want ook al zit je aan een touw en zal je niet te pletter vallen mocht je naar beneden storten, de sport was juist om niet los te laten. Voeten werden zorgvuldig neergezet, en dan ging het met een slakkengang (hoewel een slak waarschijnlijk zelfs sneller ging) omhoog.
Als de potjes eenmaal overwonnen waren was ze gelukkig. Eigenlijk zou je kunnen zeggen dat dit de tweede keer was dat ze het potje probeerde te overmeesteren, een keer als peuter -- het was door zindelijkheidstraining uiteindelijk gelukt. En een keer dus nu.
Na boven te zijn aangekomen kon je je eenvoudig weer naar beneden laten zakken. Of je kon naar beneden klimmen. Dat lag aan je mentale uithoudingsvermogen scheen het.
Maar naar beneden moest je helaas altijd weer.

Zonder helm

Het licht stond op rood. 'Dames gaan voor!' schreeuwde iemand vanaf een scooter, en hij stopte met gierende remmen.
'Maar het is rood!' riep ik hulpeloos terug.
Zijn mond stond een beetje scheef en hij had een petje op. Geen helm. Maar dat hoeft geloof ik ook niet bij een scooter.
Hij gaf gas en zette zijn scooter dwars op de weg, als een hek voor het zebrapad. 'Ik houd het verkeer wel tegen!'
Toen moest ik wel.
Er kwam geen verkeer aan, maar het voelde beter dan een rode loper.

Wonderen in de wereld

De ene:
Eigenzinnig, wil eigenlijk altijd precies dat wat jij op dat moment niet wilt, of wil juist niet wat jij op dat moment wel wilt. Bijnaam ´Stinkybum´, om vanzelfsprekende redenen. Levert geen bijdrage aan het huishouden. Eet met graagte wat je haar voorzet. Laat de algehele hygiëne voor een groot deel aan jou over.
De ander:
Gaat het liefst boven op je werk zitten en is daar dan met geen stok meer vanaf te krijgen. Slaapt 23 uur per dag. Heeft onduidelijke interesses die meestal niet in de lijn liggen van die ander of van jou. Scherpt bij voorkeur de nagels aan kostbare voorwerpen. Qua hygiëne kun je ook van dit type weinig verwachten.

Als je het zo leest vraag je je af waarom je dergelijke huisgenoten zou kiezen.
Nog minder goed voorstelbaar is hoe dergelijke wezens een bestaan enorm kunnen opfleuren. Voor een dergelijk wonder schiet het voorstellingsvermogen eenvoudigweg tekort.

Verkiezingen

Een slogan moet overtuigen. In één krachtige zin moet uitgedrukt worden wat bedoeld wordt, wat duidelijk gemaakt moet worden en aan de wereld gemeld. Omdat het belangrijk is, of dringend of noodzakelijk. De slogan wordt daarom vooral gebruikt in tijden dat de mededelende partij behoefte heeft aan steun en ondersteuners. Omdat er misschien producten gekocht moeten worden of zetels behaald. Of soms gaat het om preventie, er dreigt iets, en daar is de slogan om iedereen te wijzen op GEVAAR!
Een voorwaarde is wel dat een slogan klopt en logisch is. Dus niet: Roken is dodelijk! Steek er daarom nog een op. It just doesn´t make sense. Een zelfmoordsekte zou ´m kunnen hanteren, maar het blijft vreemd.
Logica, daar draait het dus vooral om. Het moet kloppen.

Er zijn grenzen aan Europa
stond met grote letters op de verkiezingsposter.
Steun daarom de Partij voor de Dieren

Maar als er één levend wezen geen benul heeft van grenzen dan is het wel het dier. Geen weet en geen interesse. Dat de logica hier ver te zoeken is ontgaat het dier gelukkig volledig, maar wat voor belang er hier voor het dier wordt behartigd blijft voor de lezer vooralsnog een onoplosbaar raadsel.