Pumpkin

Omdat heel veel mensen van dieren houden, en soms zo ontzettend hartstochtelijk veel dat ze aan een soort beest-obesity gaan lijden, zijn er de Animal Cops. Niet alleen daarom, maar in dergelijke gevallen zijn Animal Cops onmisbaar.
Zo veel dieren dat het huis te klein wordt, dan verliest de eigenaar het overzicht. Toch komen er, als het aan de dierenliefhebbers ligt, nog veel meer bij, en gaat er in ieder geval geen beest weg. Ze moeten allemaal blijven, alle 35, of 40 of soms zelfs meer.
´We willen de dieren niet afpakken,´ zei de tengere cop met paardenstaart. Want ook zij weet, er wordt van de beesten gehouden.
De dikke man zat moedeloos in een hoek van de kamer. Zijn vrouw, zelfde postuur, had dan uiteindelijk na lang dubben drie zwakke kittens aangewezen die meegenomen zouden kunnen worden. Eventueel, als het echt niet anders kon. Maar de man zag dat anders.
´I don´t want to lose Pumpkin,´zei hij triest.
Pumpkin was een klein katje, rood natuurlijk, met snotterige oogjes en een smerig bekkie. Je kon zijn ribben tillen en hij liep wat wankelend. Verslagen bleef de man zitten toen Pumpkin toch uiteindelijk werd meegenomen.
Het poesje likte de hand van de cop en spinde.

Luisteren

Soms koop ik yoghurt. Niet dat ik het nou zo vaak eet, of dat ik er zo dol op ben, maar ik doe dat dan omdat ik het bijvoorbeeld al heel lang niet gegeten heb, of omdat ik niet weet wat ik anders wil kopen of moet eten.
Een pak yoghurt kopen is niet moeilijk, ware het niet dat er zo gruwelijk veel verschillende soorten zijn. Halfvol, vol, boerenland, mager, met vla, met aardbeien, ga maar door. Verder heb je ook nog biogarde, ook daar heb je weer allerlei verschillende soorten van. Biogarde valt bij mij ook onder de noemer yoghurt.
Al afwegend wat ik zou kopen gebeurde er iets geks. Het ging eigenlijk een beetje buiten mij om. Ik pakte een pak yoghurt en bracht het naar mijn neus, als om het te ruiken. Ik realiseerde me wat ik deed en ik keek snel om me heen of iemand het gezien had. Of dat het geval was weet ik niet, maar het is natuurlijk belachelijk -- ruiken aan een pak yoghurt dat hermetisch afgesloten is en soms maar met moeite opengemaakt kan worden. Ik deed dus snel iets anders -- voor het geval iemand het gezien had -- ik bracht het pak naar mijn oor en bewoog het heen en weer. Heel snel had ik bedacht dat het logischer is om het klotsen van de yoghurt in het pak te nemen als criterium voor de aankoop dan de geur, want er was nl. geen geur. Klotsen was er wel, en wie weet was ik wel een ervaren klotsbeoordelaar, dat ik aan het klotsen van de yoghurt bijvoorbeeld precies zou kunnen horen hoe lang het nog goed zou zijn of hoeveel vet erin zat.
Na even geschud te hebben met het pak zette ik het weer terug. Ik geloof dat ik mijn hoofd een beetje schudde, zo van ´Nee, toch maar niet´. Ik pakte een plastic beker biogarde en zette het in de kar.
Het leek net een toneelstukje wat ik opgevoerd had, maar ik hoopte dat niemand het gezien had.

Schrijfmemaar

Leesmemaar is makkelijk gezegd. Maar daar moet wel een schrijfmemaar aan voorafgaan. Een bedenkmemaar. Een construeermemaar. Maar daar kwam het niet van. Het werd een vergeethetmaar.
Hopelijk een vergeetmemaarniet.

Boerenvolk

Boerenvolk heeft blauwe kielen aan, een bonte zakdoek om de hals. Rood dooraderde wangen en grote handen. De klompen laten ze buiten staan, omgekeerd tegen de stoep (zool, of hoe heet dat bij een klomp) naar boven, op het stoepje, of in de bijkeuken. Het ruikt altijd een beetje naar stront in huis. Maar daar raak je aan gewend, en op een gegeven moment heeft het zelfs iets gezelligs. Omdat de dag zo vroeg begint is er na het eten altijd even een doezelmoment -- in de stoelen, of met het hoofd op de handen op tafel. Ook omdat het eten ´s middags warm gegeten wordt, dat zorgt voor rozige koppen en vermoeide ledematen en knikkebollen voor de tv.
Op de bon van Albert Heijn stond boerenvolk. Dat stond eigenlijk voor boerenvolkoren. Maar het leidde tot onvermijdelijke associaties en gedachtensprongen.
Ik zou zweren dat ik de geur van stro rook toen ik het brood uit het plastic haalde.

De dag van de gesprekken

'Hoe gaat het eigenlijk met uw rug?' vroeg ik.
Prima, geen centje pijn. Never been better, waarop hij vervolgens half naar links overhellend naar buiten liep. Maar zo gaat dat, je raakt eraan gewend en voor je't weet denk je dat het zo hoort -- zo'n hellende tred.
Nadat we even adem hadden gehaald, liepen we weer naar binnen voor het laatste gesprek. De interviewer had twee A-viertjes met vragen. 'Daar kom ik nooit doorheen in een uur,' zei hij mismoedig. 'Wat denk jij?'
Ik haalde mijn schouders op. 'Een uur is toch best lang,' zei ik.
Het was niet mijn plan om het op het laatste moment nog moeilijker te maken dan het was. Het was al moeilijk genoeg.
Toen liet hij me de speld zien op zijn revers, van Het Leger des Heils. 'Een beetje om te pesten,' zei hij. Want het was niet in lijn met zijn eigen religieuze overtuiging. Een christelijk pesterijtje, ik kreeg er kippenvel van, maar voelde me verre van geprovoceerd.

Pleidooi voor nietsdoen

Doe eens niets.
Blijf lekker liggen in je bed.
Lummel met de koffie.
Lees 's ochtends al een boek.
Kijk doelloos uit het raam.
Verveel je desnoods.
En voel je niet schuldig.

Slaapbreien

Omdat ik twintig jaar lang niet had gebreid, was ik nieuwsgierig of ik het nog wel kon. Maar het ging helemaal vanzelf weer als vanouds, zodra ik de breinaalden en de wol in mijn hand had. Het was het ook niet zo moeilijk, het eerste project sinds lange tijd dat ik op had gepakt was een sjaal. Een sjaal zonder ingewikkelde motieven, meerderingen, minderingen, het was rechttoe rechtaan. Er kon niet veel misgaan, en dat ging er ook niet.
Maar het afhechten, hoe ging dat ook alweer?
Hoe diep ik ook nadacht, ik had geen idee. Toen besloot ik mijn hoofd uit te schakelen en voort te breien in een soort loze leegte. En verdomd, mijn handen gingen iets doen wat mijn hoofd niet eens herkende, maar het was afhechten -- dat zag ik wel, en pas toen mijn handen ermee klaar waren wist ik hoe het ook alweer moest.
Ik ben het nu weer vergeten; het geheugen van mijn handen is volgens mij een stuk beter.